Disa nga sjelljet që shfaqin fëmijët mund t’u duken shumë të vështira prindërve, por në të vërtetë ato janë një shenjë e zhvillimit të shëndetshëm dhe inteligjencës emocionale.
Dr. Jazmine McCoy ka nxjerrë në pah gjashtë zakone të tilla dhe ka theksuar rëndësinë e tyre për rritjen, shkruan YourTango.
Pyesin vazhdimisht “pse?”
Fëmijët që pyesin vazhdimisht “pse?” nuk po përpiqen të vënë në provë durimin e prindërve të tyre. Dr. McCoy shpjegon se ata po analizojnë shkakun dhe pasojën dhe po mësojnë rreth lidhjes midis veprimeve dhe arsyeve të tyre. Kjo zhvillon kuriozitetin, arsyetimin logjik dhe këmbënguljen intelektuale. Ata gjithashtu mësojnë të vënë në dyshim vendimet në vend që t’i pranojnë ato automatikisht.
Vënë në dukje gabimet e të rriturve
Edhe pse korrigjimi i të rriturve shpesh shihet si i pahijshëm, Dr. McCoy thekson se është një aftësi kyçe: “Është praktikimi i ndershmërisë dhe t’i kushtosh vëmendje detajeve.” Mund të jetë e vështirë, por fëmija po praktikon integritetin dhe po mëson të vëzhgojë sjelljen. Gjithashtu zhvillon guximin për të nxjerrë në pah atë që mendon se është e gabuar ose e palogjikshme, një aftësi që është e dobishme në një sërë situatash jetësore.
Përsëritin të njëjtën histori
Kur një fëmijë përsërit vazhdimisht të njëjtën histori, kjo nuk është vetëm një përpjekje për të qenë në qendër të vëmendjes, por edhe një mënyrë për të praktikuar të kuptuarit emocional. Sipas Dr. McCoy, kjo është mënyra se si fëmijët i përpunojnë elementët emocionalë të një historie. Kjo i ndihmon ata të mësojnë të rregullojnë emocionet e tyre, të mprehin kujtesën e tyre dhe të zhvillojnë aftësi gjuhësore dhe të rrëfimit të historive.
Kontrollojnë nëse një prind është i zemëruar
Nëse një fëmijë vazhdimisht pyet prindin nëse është i zemëruar, edhe pasi i është thënë se nuk është, ai në fakt po mëson të matë “temperaturën emocionale” të marrëdhënies. Fëmijëve në këtë moshë shpesh u mungon konteksti për të kuptuar se çfarë është dhe çfarë nuk është zemërimi, dhe çfarë është sjellje normale.
Pyetje të tilla i ndihmojnë ata të lundrojnë në këto nuanca, të ndërtojnë vetëdije emocionale, të mësojnë të njohin sinjalet sociale dhe të praktikojnë harmoninë emocionale me të tjerët.
Rrëfim i hollësishëm i ngjarjeve
Dr. McCoy thekson se historitë e gjata nga fëmijët tregojnë se fëmija është i aftë në kuptimin e dinamikës sociale dhe i beson prindit mjaftueshëm sa për të ndarë detaje të botës së tij me të. Kjo është një shenjë e inteligjencës sociale dhe një tregues i mjedisit të sigurt që prindi ka krijuar në marrëdhënien me fëmijën.
Komentojnë për gjithçka që bëjnë
Edhe pse mund të jetë lodhëse të dëgjosh një fëmijë që komenton vazhdimisht me zë të lartë për gjithçka që bën, Dr. McCoy shpjegon se kjo është pjesë e procesit të përpunimit verbal të asaj që fëmija po mëson për veten dhe botën.
Kjo është një pjesë kyçe e zhvillimit të funksioneve ekzekutive, vetëdijes dhe metakognicionit, ose aftësisë për të menduar rreth të menduarit të dikujt. Gjithashtu i ndihmon ata të zotërojnë aftësitë e planifikimit, të organizojnë sekuencën e veprimeve dhe të kuptojnë lidhjen midis mendimit dhe gjuhës.
