Ndarja nga jeta e akademikut Prof. dr. Luan Omari, në moshën 101-vjeçare, është një lajm i trishtë, një humbje e madhe për shkencën dhe kulturën shqiptare.
Është një çast reflektimi për vlerën e dijes, për përmasat e një jete intelektuale dhe për përgjegjësinë që kemi ndaj trashëgimisë së njerëzve që i kanë shërbyer vendit me mendjen dhe veprën e tyre.
Një shekull jetë është një rrugëtim i gjatë kushtuar dijes, studimit dhe formimit të brezave të juristëve, duke u shndërruar në diçka më shumë se një histori personale, për t’u bërë pjesë e historisë së vetë shoqërisë.
Akademiku Luan Omari ishte një nga ata intelektualë të rrallë e të urtë, me peshë të veçantë, pjesë e asaj armate të vogël të inteligjencës shqiptare që e lidhën jetën e tyre me një fushë të rëndësishme të zhvillimit të vendit: me shkencën juridike, mendimin kushtetues dhe studimin e shtetit të së drejtës dhe të institucioneve.
Në këtë rrugëtim, ai ndërtoi një profil të spikatur akademik, me hulumtime dhe studime të shumta, duke i kushtuar dekada të tëra kërkimit shkencor, mësimdhënies dhe zhvillimit të mendimit juridik shqiptar.
Por rëndësia e një dijetari si ai nuk qëndron vetëm në atë që shkruan, por edhe në aftësinë për të ndikuar në mënyrën se si të tjerët mendojnë, analizojnë dhe e kuptojnë botën që i rrethon.
Vepra e akademikut Luan Omari i kapërcen kufijtë e librave dhe të auditorëve. Ajo gjendet në historinë e Fakultetit të Drejtësisë, në zhvillimin e institucioneve akademike, në studimet kushtuar së drejtës publike e kushtetuese dhe në formimin e brezave të tërë juristësh, studiuesish e intelektualësh.
Si anëtar themelues i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, si profesor dhe si studiues i angazhuar në debatet kushtetuese të vendit, ai ishte pjesë e një rrugëtimi të gjatë që lidhet ngushtë me zhvillimin e mendimit juridik dhe me përpjekjet për ndërtimin e institucioneve demokratike.
Jeta e tij përshkoi një shekull ndryshimesh të mëdha historike, gjatë të cilit ai ishte dëshmitar dhe protagonist i rëndësishëm i mënyrës se si ndryshuan shoqëria, institucionet, sistemet dhe mënyrat e të menduarit.
Në këtë rrjedhë të gjatë kohore, ai mbeti i lidhur me studimin e së drejtës, duke kontribuar me përvojën dhe formimin e tij në një fushë ku dija, argumenti dhe përgjegjësia publike kanë një rëndësi të veçantë.
Sot, në çastin e lamtumirës, titujt akademikë dhe nderimet institucionale marrin kuptimin e tyre më të plotë kur shihen në dritën e veprës që përfaqësojnë.
Dekorata “Gjergj Kastrioti Skënderbeu” dhe Çmimi i Karrierës Akademike janë shprehje e vlerësimit për një jetë të gjatë në shërbim të shkencës dhe kulturës shqiptare.
Megjithatë, trashëgimia më e qëndrueshme e një intelektuali nuk matet vetëm me nderimet që merr gjatë jetës, por me rëndësinë që ruan mendimi i tij, me vlerën që mbart vepra e tij dhe me aftësinë e saj për t’u bërë pikë referimi edhe për brezat që do të vijnë e që nuk patën mundësinë ta takonin.
Largimi i akademikut Luan Omari nuk është vetëm një humbje njerëzore dhe akademike, por edhe një moment që na kujton se kujtesa e një kombi ndërtohet përmes njerëzve që i japin përmbajtje historisë së tij intelektuale.
Një shoqëri që di të nderojë dijetarët e vet, di të nderojë edhe dijen dhe të ruajë më së miri veprën e tyre si pjesë të identitetit të saj.
Vitet biologjike të një jete mund të përfundojnë, por mendimi nuk shuhet bashkë me jetën e atij që e krijoi. Ai vazhdon të jetojë në libra, në institucione, në kujtesën e studentëve dhe në pyetjet që brezat e ardhshëm do t’i drejtojnë së shkuarës.
Akademiku Luan Omari mbylli një rrugëtim 101-vjeçar, por vepra e tij mbetet pjesë e rrugëtimit të shkencës juridike shqiptare.
Në këtë ditë dhimbjeje, përulja dhe mirënjohja janë mënyra jonë për të nderuar një jetë të gjatë kushtuar dijes.
Le të mbetet kujtimi i tij jo vetëm një shenjë respekti për të shkuarën, por edhe një nxitje për të ardhmen: për të studiuar më thellë, për të menduar më lirshëm dhe për ta vlerësuar dijen si një nga pasuritë më të çmuara të shoqërisë.
Lamtumirë, mik i paharruar!
Prehu në paqe të merituar, akademik Luan Omari!
Burimi: Botasot
