Brigitte Bardot, e cila ka ndërruar jetë në moshën 91-vjeçare, përmbysi portretizimin e ngurtë të grave në kinemanë e viteve 1950, duke u bërë simbol i një epoke të re të çlirimit seksual.
Në ekran, ajo ishte një përzierje franceze e hijeshisë lozonjare dhe sensualitetit kontinental. Një botim e quajti “princesha e buzëqeshjes provokuese dhe kontesha e joshjes”, por ky ishte një imazh që ajo, me kalimin e kohës, filloi ta urrente.
E promovuar pa mëshirë si simbol hedonist i seksit, Bardot u ndje e penguar në ambicien e saj për t’u marrë seriozisht si aktore. Më në fund, ajo e braktisi karrierën për t’iu përkushtuar mbrojtjes së kafshëve.
Vite më pas, reputacioni i saj u dëmtua nga deklarata homofobike dhe nga dënime të përsëritura për nxitje të urrejtjes racore. Edhe i biri e paditi për dëme emocionale, pasi ajo kishte thënë se do të kishte preferuar “të sillte në jetë një qenush”.
Kjo mbeti një njollë në kujtesën e një ikone, e cila — në kulmin e saj — e vendosi bikinin, dëshirën femërore dhe kinemanë franceze në hartën botërore.
Brigitte Anne-Marie Bardot lindi në Paris më 28 shtator 1934.
Ajo dhe motra e saj, Marie-Jeanne, u rritën në një apartament luksoz në lagjen më elitare të qytetit. Prindërit e saj katolikë ishin të pasur dhe kërkonin standarde të larta nga fëmijët. Miqësitë e vajzave kontrolloheshin rreptësisht dhe disiplinimi ishte i ashpër.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, me trupat gjermane që pushtonin Parisin, Bardot kalonte shumicën e kohës në shtëpi duke kërcyer me disqe muzike. Nëna e saj e mbështeti këtë prirje dhe e regjistroi në kurse baleti që në moshën shtatëvjeçare.
Mësuesit në Konservatorin e Parisit e përshkruanin si nxënëse të shkëlqyer dhe ajo fitoi disa çmime.
Jeta si “jeune fille”
Megjithatë, Bardot e ndiente jetën si mbytëse. Në moshën 15-vjeçare, siç do të kujtonte më vonë, “po kërkoja diçka, ndoshta përmbushjen e vetes”.
Një mik i familjes e bindi të pozonte për kopertinën e revistës Elle, dhe fotografitë shkaktuan sensacion.
Në atë kohë, gratë në modë kishin flokë të shkurtër dhe veshje të kuruara me kujdes. Flokët e Brigitte-s binin lirshëm mbi shpatulla dhe trupi i saj atletik, si i balerinës, e dallonte nga modelet e tjera. Ajo u bë mishërimi i stilit të ri “jeune fille” (vajzë e re). Në moshën 16-vjeçare, ajo ishte tashmë fytyra më e famshme e kopertinave në Paris.
Fotografitë e saj ranë në sy të regjisorit Marc Allégret, i cili i kërkoi asistentit të tij, Roger Vadim, ta gjente. Provimet për film nuk patën sukses, por Vadim — gjashtë vjet më i madh — u bë fillimisht mentori dhe më pas i fejuari i saj.
Lidhja e tyre ishte intensive dhe konfliktuale me familjen, por më në fund prindërit pranuan martesën kur Brigitte mbushi 18 vjeç.
Ikonë e kinemasë
Vadim filloi ta formësonte Bardot-in si yllin që besonte se ajo mund të ishte. Ai e ndihmoi të gjente role të vogla në filma dhe e udhëzoi për paraqitjet publike. Deri në vitin 1956, ajo ishte e njohur kryesisht për pozat me bikini — një veshje ende e ndaluar në shumë vende — dhe për popullarizimin e flokëve “beehive”.
Po atë vit u shfaq filmi “Dhe Zoti krijoi gruan”, i cili shkaktoi polemika të mëdha, veçanërisht në SHBA. Personazhi i saj ndiqte dëshirat seksuale pa turp, duke sfiduar normat e kohës. Reagimet ishin të forta: filmi u ndalua në disa shtete dhe u denoncua nga shtypi konservator, ndërsa Simone de Beauvoir e quajti Bardot-in simbol të “lirisë absolute”.
Publiku e identifikoi Bardot-in me personazhin që luante. Kur ajo u lidh me bashkëaktorin Jean-Louis Trintignant dhe u divorcua nga Vadim, imazhi i saj si grua e lirë dhe sfiduese u përforcua edhe më shumë.
Jeta personale dhe karriera
Në vitin 1959, ajo u martua me aktorin Jacques Charrier dhe pati një djalë, Nicolas. Marrëdhënia nënë-bir u bë e largët dhe e vështirë, duke sjellë më vonë edhe përplasje publike.
Ndërkohë, Bardot ishte bërë aktorja më e paguar në Francë, por ankohej se nuk po merrej seriozisht si artiste.
Ajo fitoi vlerësime kritike në filmin “Le Mépris” të Jean-Luc Godard, por karriera e saj pati edhe luhatje. Përveç filmave, ajo regjistroi këngë me artistë të njohur si Serge Gainsbourg.
Aktiviste për të drejtat e kafshëve
Pas rreth 50 filmash, në vitin 1973, Bardot njoftoi tërheqjen nga kinemaja për t’iu përkushtuar mbrojtjes së kafshëve. Ajo themeloi Fondacionin Brigitte Bardot, duke mbledhur fonde përmes ankandeve të sendeve personale.
Ajo u angazhua kundër gjuetisë së fokave, kundër keqtrajtimit të kafshëve dhe për sterilizimin e qenve endacakë.
Fund i trazuar
Në vitet e vona, Bardot u përball shpesh me gjykatat për deklarata që nxitnin urrejtje racore dhe për qëndrime të ashpra politike. Këto polemika e çuan drejt një jete gjithnjë e më të tërhequr nga publiku.
Në vitet 1960, ajo ishte zgjedhur si fytyra zyrtare e Marianne, simbolit të lirisë franceze. Me kalimin e kohës, u shndërrua vetë në ikonë: një grua e bukur, moderne dhe e çliruar, që sfidoi stereotipet e vjetra.
Ajo la pas bashkëshortin e saj të katërt, Bernard d’Ormale, dhe një trashëgimi po aq të ndritshme sa edhe kontradiktore në historinë e kulturës franceze.