Një burrë gjerman dhe gruaja e tij amerikane janë dënuar me tre vjet burg në Spanjë, pasi i mbajtën tre fëmijët e tyre të mitur të izoluar në një shtëpi në Oviedo për katër vjet, duke përmendur frikën e pandemisë Covid-19. Autoritetet i përshkruan kushtet e jetesës si të tmerrshme, ndërsa fëmijët u gjetën me probleme serioze mendore dhe fizike.
Punonjësi 53-vjeçar i kompanisë gjermane të teknologjisë, Christian Steffen, dhe gruaja e tij 48-vjeçare amerikane, Melissa Anne Steffen, u dënuan nga një gjykatë në Oviedo në Spanjën veriore pas një gjyqi të mbajtur me dyer të mbyllura. Çifti i kishte mbajtur tre fëmijët e tyre – një djalë 10 vjeç në atë kohë dhe binjakë tetëvjeçarë – të izoluar brenda një shtëpie të ndyrë për gati katër vjet, nga dhjetori 2021 deri më 28 prill 2025, duke pretenduar se po përpiqeshin t’i mbronin ata nga pandemia e Covid-19.
Trauma të rënda mendore dhe fizike nga izolimi
Prokurorët thonë se vitet e izolimit i lanë fëmijët me plagë të rënda mendore dhe fizike. Kur oficerët hynë në shtëpi, gjetën pelena, peceta sanitare dhe tampona të përdorura të shpërndara përreth, dhe jashtëqitje kafshësh të mbuluara mbi banakët dhe sipërfaqet. Autoritetet thanë se fëmijët kishin probleme me kontrollin e fshikëzës dhe zorrëve dhe kishin këmbë të shpuara nga vitet e kaluara duke fjetur në shtretër të vegjël që ishin të papërshtatshëm për moshën dhe zhvillimin e tyre. Hetuesit gjetën gjithashtu vizatime të tmerrshme që fëmijët kishin vizatuar në brendësi të shtretërve të tyre, duke përfshirë figura përbindëshash dhe dhëmbë të mprehtë të vizatuar me bojë të kuqe.
Prek barin me admirim
Pas shpëtimit të tyre, policia përshkroi se si njëri nga fëmijët u gjunjëzua në barin jashtë shtëpisë dhe, i tronditur, “e preku atë me admirim”. Përpara gjyqit, prokurorët i kishin përshkruar kushtet e jetesës së fëmijëve me terma të ashpër: “Familja Stephen i kishte mbyllur fëmijët brenda shtëpisë dhe i kishte izoluar plotësisht nga pjesa tjetër e botës, duke i privuar ata nga çdo kontakt me njerëzit e tjerë, si personalisht ashtu edhe përmes formave të tjera të komunikimit.”
Sipas aktakuzës, fëmijët nuk njihnin të afërm ose askënd tjetër përveç prindërve të tyre. Ata nuk dilnin kurrë jashtë, madje as në kopshtin e shtëpisë, për shkak të frikës së pabazuar të prindërve të tyre se mund të infektoheshin me ndonjë sëmundje.
Ata nuk shkuan në shkollë
Prindërit nuk i kishin regjistruar kurrë në një shkollë në Spanjë. Fëmijët mësonin vetë ose me ndihmën e prindërve të tyre, si rezultat i të cilave binjakët, kur u gjetën në moshën tetë vjeç, nuk dinin as të lexonin as të shkruanin. Prokurorët raportuan gjithashtu se fëmijët nuk monitoroheshin nga mjekët, pasi hera e fundit që ishin ekzaminuar mjekësorisht ishte në vitin 2019.
Siç u tha, vetë prindërit ishin përgjegjës për diagnostikimin dhe trajtimin e problemeve shëndetësore që lindën, ndërsa në shtëpi u gjet një sasi e madhe ilaçesh pa recetë. Kushtet sanitare u përshkruan si jashtëzakonisht të këqija, me sasi të mëdha mbeturinash dhe papastërtish në shumë dhoma. Mobiljet u konsideruan të papërshtatshme për nevojat e fëmijëve: binjakët ende flinin në djepë, hekurat e të cilëve ishin thyer për t’u lejuar atyre të hynin dhe të dilnin, ndërsa vëllai i tyre më i madh flinte në një shtrat që ishte shumë i vogël për moshën e tij.
Binjakët tetëvjeçarë dhe vëllai i tyre 10-vjeçar u gjetën duke jetuar në kushte të mjerueshme brenda shtëpisë ku u mbajtën të izoluar për gati katër vjet nga prindërit e tyre në Oviedo të Spanjës.
Sipas informacionit të cituar nga mediat spanjolle, fëmijët mbanin secili nga tre maska për fytyrën, u detyruan të mbanin pelena dhe të flinin në shtretër me shufra mbrojtëse, të përshkruara si “kafaze”.
“Ata mbanin pelena…”
Një burim i njohur me hetimin në vazhdim tha: “Kishte një orar specifik dhe një numër maksimal herësh që ata mund të përdornin tualetin gjatë ditës, sepse pjesën tjetër të kohës duhej të mbanin pelena.” Sipas të njëjtit informacion, djemtë vuanin nga “kapsllëk i rëndë” kur u gjetën nga autoritetet, pasi nuk u lejohej të shkonin në tualet sa herë që kishin nevojë. Një studiues anonim u tha mediave spanjolle: “Prindërit pretenduan se fëmijët nuk dinin si t’i kontrollonin funksionet e tyre trupore, por raporti pediatrik e vërtetoi këtë të rreme.” Shërbimet sociale zbuluan gjithashtu se fëmijët ecnin të përkulur, kishin vështirësi të ngjiteshin e të zbrisnin shkallët dhe kishin acarime të lëkurës dhe onikomikozë.
Vështirësitë në përshtatje
Kur më në fund dolën pasi u zbulua çështja, fëmijët dukeshin të tronditur nga mjedisi përreth. Prokurorët vunë re se ata tani përballen me vështirësi serioze në përshtatjen sociale, gjë që pritet të vonojë integrimin e tyre të qetë në marrëdhëniet shoqërore të përshtatshme për moshën. Gjatë gjyqit, prindërit argumentuan se ata gjithmonë vepruan në interesin më të mirë të fëmijëve të tyre. Avokatët mbrojtës këmbëngulën se fëmijët nuk po mbaheshin ilegalisht dhe e përshkruan situatën si “izolim vullnetar” nga prindërit që morën “vendime ndoshta të gabuara, por jo kriminale”.
Mbrojtja tha gjithashtu se çifti ishte infektuar me Covid dhe kishte vendosur t’i izolonte dhe t’i shkollonte fëmijët në shtëpi për shkak të një “frike dërrmuese” se mos sëmureshin përsëri, ndërsa refuzonte etiketën “Shtëpia e Tmerreve” për pronën. Christian Steffen, një i diplomuar në filozofi nga Universiteti i Hamburgut, ishte i vetmi banor i regjistruar zyrtarisht i shtëpisë që çifti kishte marrë me qira në fund të vitit 2021, pasi u largua nga Gjermania. Ata thuhet se u zhvendosën në Spanjë pasi iu mohua leja për t’i shkolluar fëmijët në shtëpi pas pandemisë.
Një fqinj u dha atyre…
Rasti u zbulua falë një fqinje dhe profesoreshe universiteti, Silvia, e cila filloi të dyshonte se diçka nuk shkonte. Gruaja mbante shënime të hollësishme rreth asaj që vëzhgonte nga dritarja e saj, madje regjistronte edhe kohën kur perdet lëviznin ose kur hapeshin qepenat në katin e dytë. Ajo vuri re gjithashtu se burri dilte nga shtëpia vetëm për disa minuta, gjithmonë duke mbajtur maskë, për të marrë porosi nga supermarketi ose për të marrë ushqim me vete.
Dyshimet e saj u intensifikuan kur vuri re numrin e madh të dërgesave të ushqimit dhe filloi të dëgjonte zërat e fëmijëve. Ajo u dorëzoi autoriteteve një ditar të gjerë me vëzhgime, të cilin policia e përshkroi si një “dosje detektive”.
Gjatë hetimit, policia zbuloi se porositë përfshinin sasi të mëdha pelenash, gjë që çoi në vendimin për të hyrë në shtëpi.
“Ai kishte mbledhur prova”
Një burim nga bashkia e Oviedos i tha gazetës spanjolle El Mundo në atë kohë: “Fqinjia kishte mbledhur prova që tregonin se gjatë orarit të shkollës askush nuk dilte nga shtëpia dhe ajo ishte e sigurt se fëmijët jetonin atje. Lista e blerjeve ishte çelësi që nisi gjithçka. Ishte një listë e një familjeje, jo e një personi të vetëm, dhe kishte diçka që nuk përshtatej fare: sasia e madhe e pelenave.”
I njëjti burim vuri në dukje se pa këtë fqinjë, fëmijët ndoshta do të kishin mbetur të padukshëm në shtëpi për shumë vite të tjera, pasi edhe fqinjët e afërt nuk ishin në dijeni se prona ishte e banuar.
Gjykata e shpalli çiftin fajtor për “dhunë sistematike psikologjike brenda një mjedisi familjar” dhe i dënoi ata me dy vjet e katër muaj burg secilin. Ata u dënuan gjithashtu për braktisje familjare, duke marrë gjashtë muaj shtesë burg.
Atyre u ndalohej t’u afroheshin fëmijëve
Sipas burimeve gjyqësore, atyre iu hoqën gjithashtu të drejtat prindërore për tre vjet e katër muaj, iu ndalua t’u afroheshin fëmijëve të tyre brenda një rrezeje prej 300 metrash dhe u urdhërua të paguanin kompensim prej 30,000 eurosh për secilin fëmijë. Gjyqi filloi më 10 mars në Gjykatën e Qarkut të Oviedos dhe u zhvillua pa praninë e publikut ose gazetarëve, për shkak të seriozitetit të çështjes dhe ndikimit të mundshëm tek tre fëmijët.
Pasi prindërit e tyre u arrestuan, fëmijët u vendosën nën kujdesin e shërbimeve sociale rajonale. Gjyshërit e tyre nga nëna ndodheshin në Shtetet e Bashkuara dhe i vizituan fëmijët në qendrën e pritjes ku po qëndrojnë, përpara se të ktheheshin në Amerikë.
Ministrja rajonale e të Drejtave Sociale dhe Mirëqenies, Marta del Arco, deklaroi së fundmi: “Këta janë fëmijë, trauma e të cilëve nga ajo që përjetuan ishte e pashmangshme të shfaqej më vonë. Edukatorët dhe psikologët po punojnë shumë intensivisht me ta, sepse ata kanë vërtet nevojë për të.” /PiranjatNews/
