Besoj se kuptimi i jetës është të jemi njerëz, të tregojmë empati dhe të ndajmë gëzim me të tjerët. Nuk ka vlerë më të madhe dhe nuk ka ndjenjë më fisnike sesa të dish se ke qenë arsye që dikush të buzëqeshë, të ndiejë shpresë apo mbështetje në një moment të vështirë, thotë kryetari i Shkupit në një bisedë për “Sloboden Peçat”, kushtuar Badnikut dhe Krishtlindjes.
Si e përjetoni festën e Badnikut – a arrini ta kaloni plotësisht atë ditë në shtëpi me familjen?
Që nga fëmijëria mbaj kujtime shumë të forta nga Badniku. Mbaj mend se si prindërit e mi nuk flinin gjithë natën, zgjuar dhe me gëzim prisnin lajmin për lindjen e Krishtit. Janë ditë në të cilat mes njerëzve sundon një ngrohtësi e veçantë, kur të gjithë jemi më të afërt dhe mendimi i mirë dhe paqja ndihen kudo.
Së bashku me bashkëshorten Martina, sinqerisht përpiqemi t’ia përcjellim këto vlera edhe djalit tonë Vedranit – dashurinë për familjen, respektin për traditën dhe ndjenjën e kujdesit për të tjerët.
Sigurisht, obligimet si kryetar bashkie janë të mëdha dhe përgjegjësia është e vazhdueshme, por siç thotë mençuria popullore: “Kudo që të jesh, për Badnik duhet të jesh në shtëpi”. Atë ditë gjithmonë përpiqem ta kaloj me më të dashurit.
Dita para Badnikut, për mua, ka një domethënie të veçantë. Nuk është vetëm detyrë ime si kryetar bashkie, por mbi të gjitha detyrë njerëzore. Tradita ime është që, së bashku me bashkëshorten Martina dhe me shumë njerëz humanë, të përgatisim qindra vakte për ata që kanë më së shumti nevojë. Besoj se të gjithë meritojnë një Badnik dhe Krishtlindje dinjitoze dhe se gëzimi i festave duhet të ndihet në çdo shtëpi.
Lumturia është më e madhe kur ndahet. Ajo të mbush, të bën njeri më të mirë dhe të kujton se kuptimi i vërtetë i festave është të jemi njerëz – për njëri-tjetrin.
Cila është tradita juaj e preferuar familjare për Badnikun që përpiqeni ta ruani çdo vit?
Me bashkëshorten kemi një traditë të bukur dhe të sinqertë familjare që e kultivojmë prej vitesh dhe kështu do të vazhdojmë, pavarësisht të gjitha obligimeve. Prindërit janë shtylla jonë, janë njerëzit që na kanë dhënë drejtimin në jetë dhe pikërisht për këtë arsye, për ne familja është gjithmonë në vend të parë.
Për Badnik, tradicionalisht, e kalojmë gjithë natën te prindërit e mi. Aty, në shtëpinë ku jam rritur, ndihet fryma e vërtetë e festës. Për Krishtlindje, ndërkaq, jemi te prindërit e bashkëshortes sime dhe në këtë mënyrë ruajmë balancën, respektin dhe afërsinë me të dy familjet.
Një moment i veçantë dhe gjithmonë emocionues është gjetja e monedhës. Është interesante se kurrë, por kurrë, nuk “rregullohet” që ajo t’i bjerë djalit tonë Vedran. Kjo është një vendim i vetëdijshëm nga ana jonë, sepse duam që që i vogël të mësojë se në jetë asgjë nuk vjen me ndihmën e dikujt, por me punë, durim dhe ndershmëri. Mund të them lirshëm se këto vlera tashmë janë rrënjosur thellë tek ai, për çka jam sinqerisht krenar.
Kemi edhe një traditë tjetër familjare: gjithë natën e Badnikut e kalojmë duke parë seriale filmike të Vitit të Ri. Janë momente të qeshurash, afërsie dhe ngrohtësie – momente që mbahen mend gjithë jetën.
Vërtet, këto festa janë të veçanta. Ato na kujtojnë sa pak nevojitet për lumturi të vërtetë – familja, dashuria dhe bashkësia.
Sa rëndësi ka për ju familja si mbështetje?
Më do të thotë gjithçka. Sinqerisht mund të them se jam njeri i lumtur, sepse familja ime është mbështetja ime më e fortë dhe më e sinqertë, qetësia ime dhe era që më shtyn përpara. Në çdo vendim, në çdo presion dhe në çdo moment të vështirë, e di se pas meje qëndrojnë njerëz që besojnë tek unë pa rezerva.
Ka pasur edhe periudha të vështira, momente kur barra e përgjegjësisë është e madhe, por pikërisht atëherë ata janë ata që më kujtojnë se asgjë nuk është e pakalueshme nëse ke njerëzit e duhur pranë vetes. Mbështetja e tyre më jep forcë, stabilitet dhe qartësi mendimi.
Jam i vetëdijshëm se për shkak të funksionit që ushtroj, nuk mund të jem gjithmonë me ta aq sa do të doja. Puna e merr kohën që natyrshëm u takon atyre. Por ata kurrë nuk e bëjnë këtë të ndihet si barrë. Përkundrazi, me mirëkuptim dhe dashuri përpiqen që çdo moment i përbashkët të jetë vërtet cilësor.
Në mbrëmje, pas një dite të lodhshme pune, më të dashurat për mua janë ato momente qetësie dhe afërsie – leximi me djalin para gjumit, ai fle pranë meje, e më pas me bashkëshorten zhvillojmë biseda të gjata për ditën që ka kaluar dhe për sfidat që na presin nesër. Kështu përpiqemi ta plotësojmë boshllëkun që e sjell dinamika e ditës.
Pikërisht për këtë dua t’i falënderoj sinqerisht familjes sime – për durimin, për mbështetjen dhe për faktin që kurrë nuk më qortojnë që punoj çdo ditë, gjithë ditën. Një falënderim të veçantë ia kam borxh Martinas, e cila është një luftëtare e vërtetë, shtylla ime dhe personi tek i cili gjithmonë mund të mbështetem. Pa ta, asnjë rol nuk do të kishte peshë dhe kuptim të vërtetë.
Në momentet më të vështira, a është pikërisht familja “strehë” dhe burim force për ju?
Absolutisht. Në momentet më të vështira, familja është streha ime e vërtetë dhe burimi më i fortë i energjisë. Kur presioni është më i madh dhe vendimet janë më të rënda, pikërisht ata më japin qetësi, qartësi dhe forcë për të vazhduar përpara.
Familja më kujton kush jam dhe pse jam në këtë pozitë. Aty nuk ka politikë, nuk ka kalkulime – ka sinqeritet, dashuri dhe mirëkuptim. Një bisedë, një përqafim, një moment i qetë në shtëpi shpesh vlen më shumë se një mijë këshilla.
Ata më japin siguri, e cila më bën më të qetë, më të vendosur dhe më të përgjegjshëm në marrjen e vendimeve. Kur ke një familje të shëndoshë dhe të fortë pas vetes, asnjë sfidë nuk duket e pamundur.
Kur i bëni një përmbledhje vitit 2025, cila është dëshira apo qëllimi juaj më i madh i parealizuar që doni ta realizoni në periudhën në vijim?
Kur i bëj një përmbledhje vitit 2025, sinqerisht mund të them se në planin personal nuk kam ndonjë dëshirë të veçantë të parealizuar. Veten e konsideroj njeri modest, të cilin më shumë e plotëson lumturia e të tjerëve sesa e vetja. Dëshira ime më e madhe dhe e vetme është që njerëzit rreth meje, familja ime, më të dashurit e mi, të jenë të shëndetshëm, gjallë dhe të gjithë bashkë. Ky është themeli nga i cili fillon gjithçka tjetër.
Besoj se kuptimi i jetës është të jemi njerëz, të tregojmë empati dhe të ndajmë gëzim me të tjerët. Nuk ka vlerë më të madhe dhe nuk ka ndjenjë më fisnike sesa të dish se ke qenë arsye që dikush të buzëqeshë, të ndiejë shpresë apo mbështetje në një moment të vështirë.
Në periudhën që vjen, për gëzimin e shkupjanëve të mi, do të realizohen projekte dhe hapa të shumtë që për dekada nuk kanë qenë as në plan, ose kanë mbetur vetëm premtime boshe dhe të parealizuara. Sot nuk do të flas për politikë, por mund të paralajmëroj sinqerisht dhe me përgjegjësi se viti 2026 do të jetë vit i sukseseve të mëdha, ndryshimeve të dukshme dhe fillimi i një kapitulli të ri, më optimist për Shkupin tonë.
Çfarë Shkupi u dëshironi qytetarëve të tij – jo vetëm nga aspekti infrastrukturor, por edhe si qytet për jetë, solidaritet dhe bashkësi?
Uroj që Shkupi ta ruajë dhe ta zgjojë sërish fuqishëm frymën e tij të njohur të solidaritetit – frymën për të cilën ka qenë gjithmonë i njohur. Ajo frymë empatie, bashkimi dhe njerëzie, ku fqinji kujdeset për fqinjin dhe qyteti merr frymë si një. Ndoshta në periudhën e kaluar kjo frymë pjesërisht u humb në shpejtësinë e përditshmërisë dhe në ndarje, por nga kjo distancë, dhe për një kohë relativisht të shkurtër, qartë shihet se gjërat po shkojnë për mirë.
Shkupin nuk e shoh vetëm si qytet infrastrukture, por si një organizëm të gjallë të përbërë nga njerëz, histori dhe fate. Qytet në të cilin buzëqeshja e fëmijëve është treguesi më i rëndësishëm i suksesit, ku të moshuarit respektohen, ndërsa të rinjtë kanë arsye të qëndrojnë, të krijojnë dhe të ëndërrojnë. Qytet ku dallimet nuk na ndajnë, por na pasurojnë.
Uroj që Shkupi të jetë qytet ku secili ndihet i sigurt, i pranuar dhe i vlerësuar. Qytet ku solidariteti nuk është vetëm fjalë, por praktikë e përditshme, dhe bashkësia nuk është klishe, por mënyrë jetese. Besoj se së bashku mund të ndërtojmë një Shkup që jo vetëm duket më mirë, por edhe jeton më mirë – qytet me shpirt, me zemër dhe me njerëz që janë krenarë ta quajnë shtëpinë e tyre.
A besoni se si njeriu i parë i Shkupit mund ta realizoni plotësisht këtë vizion dhe çfarë është kyçe që kjo ide të bëhet realitet?
Besoj. Sinqerisht dhe thellësisht. Kjo besim në një të nesërme më të mirë më solli këtu ku jam sot dhe kjo besim më udhëheq çdo ditë në vendimet që marr. Besoj sepse e di se asgjë e qëndrueshme dhe me vlerë nuk ndërtohet me lojëra prapaskene, por me punë të ndershme, qasje të sinqertë dhe zemër të hapur ndaj qytetarëve. Mënyra ime e vetme e punës është transparente, me fytyrë të pastër dhe me qëllim të qartë – Shkupi të bëhet sërish qytet me të cilin të gjithë do të krenohemi.
Kyçe për realizimin e këtij vizioni janë njerëzit. Besimi i qytetarëve, përfshirja e tyre dhe përgjegjësia e përbashkët se qyteti nuk i përket një njeriu të vetëm, por të gjithëve ne. Duhet guxim për të marrë vendime, këmbëngulje kur është vështirë dhe empati për të dëgjuar çdo zë. Duhet disiplinë, por edhe njerëzi – të mos harrojmë pse jemi këtu dhe për kë punojmë.
Qëllimi im është që Shkupi të jetë sërish qytet krenar – qytet ku institucionet shërbejnë e nuk sundojnë, qytet ku rendi dhe drejtësia janë rregull e jo përjashtim, dhe qytet ku çdo qytetar do të ndiejë se ka vendin dhe të ardhmen e vet. Besoj se kjo është e mundur, sepse tashmë po shoh se së bashku mundemi më shumë sesa mendojmë.
Në fund, në këtë periudhë festive, dua t’u uroj të gjithë shkupjanëve dhe të gjithë qytetarëve paqe, shëndet dhe ngrohtësi në shtëpitë e tyre. Le të na sjellin festat bashkim, besim dhe shpresë se më e mira ende po vjen. Gëzuar festat!