Monografia “Historia e Botushës ndër vite”, e autorit Mon Tolaj, përfaqëson një përpjekje të çmuar për ruajtjen dhe përcjelljen e kujtesës historike të një vendbanimi, i cili mbart në vetvete gjurmë të së kaluarës, tradita, ngjarje dhe dëshmi të jetës së brezave.
Siç shkruan autori në parathënien e tij:’’Jam përpjekur të sjell para lexuesve dhe auditorit më të gjërë të paraqes një histori të shkurtër për fshatin Botushë të Komunës së Gjakovës, jam përpjekur që të mos lejohet që shumë ngjarje të së shkuarës të lidhura me historinë e fshatit tonë të mbesin gjithmonë të panjohura dhe të humbura në harresën e historisë’’
Të shkruash historinë e një vendlindjeje nuk është thjesht një punë hulumtuese, por edhe një akt dashurie, përgjegjësie morale dhe përkushtimi ndaj rrënjëve.
Në këtë kuptim, nisma e autorit Mon Tolaj për t’i kushtuar një monografi Botushës meriton vlerësim të veçantë, sepse historia e një vendi nuk përbëhet vetëm nga ngjarjet e mëdha, por edhe nga jeta e përditshme, përpjekjet, sakrificat dhe kontributet e njerëzve të tij.
Vlera historike dhe dokumentare:
Një nga vlerat më të rëndësishme të një monografie të tillë qëndron në synimin për të mbledhur, sistemuar dhe ruajtur trashëgiminë historike të vendlindjes. Botusha, si pjesë e hapësirës historike dhe kulturore shqiptare, meriton të ketë historinë e saj të shkruar dhe të përcjellë ndër breza.Rëndësia e kësaj nisme bëhet edhe më e madhe në një kohë kur dëshmitë gojore, kujtimet e të moshuarve dhe traditat e trashëguara rrezikojnë të humbasin me kalimin e viteve.
Dokumentimi i tyre është një shërbim i vyer ndaj kujtesës kolektive.Ai në libër fillon nga debate mbi emertimin historik të fshatit, tek vllaznitë e tij, tek shenjat e civilizimit të hershëm të Botushës në ngjarjet e rëndësishme të rënies së perandorisë osmane, te pushtimi i Kosovës nga Serbia në vitin 1912, krimet serbo malazeze në Botushë si dhe inkuadrimi në luftën për liri të UÇK-së.
Vlera atdhetare dhe njerëzore:
Historia e një vendbanimi është, para së gjithash, historia e njerëzve të tij. Ajo lidhet me dashurinë për tokën, me qëndresën përballë vështirësive, me ruajtjen e identitetit dhe me përpjekjet për një jetë më të mirë.Përmes një monografie kushtuar Botushës, autori Mon Tolaj merr përsipër një mision me rëndësi qytetare dhe atdhetare, të mbajë gjallë lidhjen ndërmjet brezave dhe të forcojë ndjenjën e përkatësisë ndaj vendlindjes.
Në këtë këndvështrim, vepra ka rëndësi jo vetëm për banorët e Botushës, por edhe për pasardhësit e tyre, kudo që jetojnë. Sidomos kur nxjerr në pah dhe vlerëson faktorët determinues që mundësuan mbijetesën historike të Botushës dhe e vendosën atë në vendin e merituar të histories së Kosovës.
Kam parasysh këtu rolin e arsimit dhe arsimtarëve botushas në vetëdijësimin kah identiteti kombëtar dhe mbrojtja e rrënjëve kombëtare si dhe rolin e intelektualëve me qendrime të hapura patriotike dhe atdhetare, me vepra konkrete që shenjojnë një kontribut të pamohueshëm në emrin madhor të Botushës në historinë tone kombëtare.
Si nip Botushe ndihem krenar që gjyshi im Mustafë Botusha, Mësues i Popullit erdhi pikërisht nga kjo krahinë patriotike dhe arsimdashëse, u detyrua të linte trojet e veta për shkak të shovinizmit serb por vazhdoi në Malësinë e Gjakovës dhe jo vetëm të përcillte frymën dhe vetëdijën e trashëguar patriotike dhe intelektuale të Botushës në krejt jetën e tij të gjatë në sherbim të zhvillimit të arsimit dhe lartësimit të vlerave atdhetare të vendlindjes së tij, Botushës.
Vlera kulturore dhe edukative
Monografitë vendore janë një pasuri e rëndësishme për kulturën kombëtare. Ato i japin historisë përmasa njerëzore, duke e afruar lexuesin me jetën dhe përvojën e komuniteteve të veçanta.Një histori e shkruar e Botushës mund të shërbejë si burim njohurish për të rinjtë, mësuesit, studiuesit dhe të gjithë ata që dëshirojnë të njohin më mirë prejardhjen, traditat dhe trashëgiminë e kësaj treve.Pikërisht këtu qëndron edhe një nga meritat kryesore të kësaj ndërmarrjeje, përpjekja për ta kthyer kujtesën e vendlindjes në një trashëgimi të shkruar për brezat e ardhshëm.
Ndaj përshkrimi në libër i kontributit të gjeneratave të mësimdhënësve dhe intelektualëve më të spikatur si dhe e mësueseve si pjesë e emancipimit social përbën padyshim një arritje të këtij libri që dëshmon integritet dhe profesionalizëm të autorit, i cili shfaqet si një kronikan objektiv, duke renditur dhe shënuar momentet më të rëndësishme sipas një skede realiste dhe lehtësisht të orientueshme për lexuesin.
Një kontribut për historinë vendore dhe kombëtare:
Historia kombëtare nuk mund të kuptohet plotësisht pa historitë e krahinave, fshatrave dhe familjeve që e përbëjnë atë. Çdo vendbanim është një pjesë e mozaikut të madh të historisë shqiptare.Në këtë kuptim, monografia e Mon Tolajt për Botushën përfaqëson një kontribut në pasurimin e historiografisë vendore. Ajo na kujton se çdo vendlindje ka një histori që meriton të njihet, të respektohet dhe të ruhet.
Njëkohësisht, vlera shkencore e një monografie historike lidhet me saktësinë e burimeve, dokumentimin e ngjarjeve, trajtimin kritik të dëshmive dhe dallimin ndërmjet fakteve historike dhe kujtimeve gojore. Këto janë kritere të rëndësishme për një vlerësim të plotë të veprës.
Mund të ketë dokumentacion të kufizuar, burime të pakta informacioni, humbje deshmitarësh të kohës por gjithësesi autori ka mundur të gjejë, hulumtojë dhe vendosur në balancën e duhur deshmitë ekzistuese duke i trajtuar ato me kujdes dhe vemendje prej historiani, pavarësisht si ai i përket një profesioni tjetër.
Përfundim
Monografia “Historia e Botushës ndër vite”, e autorit Mon Tolaj, meriton vëmendje dhe mirënjohje për misionin e saj në shërbim të kujtesës historike dhe identitetit të vendlindjes.Puna për të shkruar historinë e një komuniteti është një përgjegjësi e madhe, sepse ajo synon të shpëtojë nga harresa atë që koha mund ta zbehë.
Mon Tolaj, me përkushtimin ndaj historisë së Botushës, na përcjell një mesazh domethënës, një popull që njeh dhe ruan historinë e vendlindjes së vet, ruan një pjesë të rëndësishme të identitetit të tij kombëtar.Prandaj, një ndërmarrje e tillë duhet përshëndetur si një shprehje e dashurisë për vendlindjen, e respektit për të parët dhe e përgjegjësisë ndaj brezave që do të vijnë.
Historia e shkruar është kujtesa që nuk plaket, ndërsa dashuria për vendlindjen është rrënja që nuk thahet. Një liber që meriton të promovohet dinjitetshëm në mesin e bashkëfshatarëve të tij, duke merituar respektin dhe vlerësimin e tyre për këtë kronikë të sinqertë, dedikim dashurie pë vendlindjen e tij.
Burimi: Botasot
