Fjalët e lira digjen si gështenjat
në prushin e mbrëmjeve të vjeshtës,
kërcasin ngadalë, psherëtijnë të ngratat,
si zogj të mbyllur në kafazin e heshtjes.
S’kanë krahë, as flatra të fluturojnë,
ua kanë lidhur ëndrrat demonët e kohës,
por thellë në shpirt ende pëshpëritin,
si krojet e malit në zemër të tokës.
Mbi skarën e kohës lëshojnë ofshamë,
si gështenjat që digjen në zjarrin e natës,
sa shumë fjalë mbetën pa u thënë,
sa shumë të vërteta u fshehën nëpër arka.
Kalorësit e çeliktë, të shitur për një grosh,
ua kanë zënë pritën ëndrrave të bardha,
por fjala e lirë nuk vdes në pranga,
ajo mbin si bari edhe mbi gurë e varre.
Nëpër poret e ajrit ngjitet me mall,
kërkon një çarje në mjegullën e rëndë,
të shpojë retë e të prekë kaltërsinë,
ku dielli i lirisë shëndrit qytete e fshatra.
Një ditë, kur agimi të zgjojë malet,
kur era t’i përkëdhelë fushat e gjera,
fjalët do të marrin flatra të bardha
e do të fluturojnë përtej të çarave.
Atëherë do të marrim frymë më lirshëm,
do të çelen buzët, do të këndojë shpirti,
dhe ne, mes njerëzve të lirë,
do ta gjejmë përsëri udhën e dritës.
Burimi: Botasot
